Η Σαρακοστή στη Μικρά Ασία ήταν μια περίοδος έντονης πνευματικότητας, αυστηρής νηστείας, αλλά και πλούσιων εθίμων που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Οι Μικρασιάτες ακολουθούσαν πιστά τη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προετοιμαζόμενοι για το Πάσχα, με έμφαση στην κάθαρση σώματος και ψυχής.
Με την Καθαρά Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ ταυτόχρονα σημαίνει το τέλος των Αποκριών. Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι γιατί οι Χριστιανοί «καθαρίζονται» πνευματικά και σωματικά. Aφήνουμε πίσω μας όλες τις ”αμαρτωλές” συνήθειες συμπεριλαμβανομένων και των αρτύσιμων, δηλαδή των μη νηστίσιμων, φαγητών, ”καθαρίζοντας” με τον τρόπο αυτό την ψυχή και το σώμα μας. Είναι μέρα νηστείας αλλά και μέρα αργίας για τους Χριστιανούς. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο. Εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή της Ανάστασης του Χριστού, το χριστιανικό Πάσχα.Η Καθαρά Δευτέρα είναι κινητή γιορτή, η οποία εξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα.
Έθιμα και Συνήθειες.
Ξάρτυσμα (Καθαρά Δευτέρα): Μετά τις Απόκριες, οι νοικοκυρές καθάριζαν σχολαστικά τα μαγειρικά σκεύη από τα λίπη (ξάρτυσμα) για να ξεκινήσει η νηστεία.
Η Κυρά-Σαρακοστή: Χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο για να μετρούν τις 7 εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Πάσχα.
Κούλουμα και Γαϊτανάκι: Η Καθαρά Δευτέρα γιορταζόταν με εξορμήσεις στην εξοχή (Κούλουμα), λαγάνα, θαλασσινά και χαλβά. Στη Μικρά Ασία, δημοφιλές ήταν το “Γαϊτανάκι”, ένα χορευτικό δρώμενο γύρω από έναν στύλο.
Πνευματική Προετοιμασία: Η περίοδος χαρακτηριζόταν από αυξημένη προσευχή, μετάνοια και εκκλησιασμό.
Σαρακοστιανή Διατροφή Η μικρασιατική κουζίνα κατά τη Σαρακοστή ήταν πλούσια, παρά τους περιορισμούς, και βασιζόταν στα όσπρια, τα λαχανικά και τα θαλασσινά:
Ταραμάς, χαλβάς και θαλασσινά (χταπόδι, καλαμάρι, σουπιές).
Λαδερά φαγητά και όσπρια (“το κρέας των φτωχών”), όπως φακές, φασόλια και ρεβίθια.
Λαγάνα (άζυμο ψωμί).
Νηστίσιμα γλυκά με ελαιόλαδο, που διατηρούνταν περισσότερο.
Η Κυρά Σαρακοστή.
Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα, σήμερα όμως λίγο πολύ ξεχασμένο. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδια, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται, ένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι.
ΗΚυρά Σαρακοστή στη Μικρασία.
Το έθιμο της Κυρά Σαρακοστής ήταν πολύ διαδεδομένο στις προσφυγικές κοινότητες της Μικράς Ασίας (Σμύρνη, Βουρλά, Πόντος κ.α.) ως ένας παραδοσιακός τρόπος μέτρησης των επτά εβδομάδων της Μεγάλης Σαρακοστής μέχρι το Πάσχα.
Βασικά Χαρακτηριστικά του Εθίμου στη Μικρά Ασία:
Κατασκευή: Στη Μικρά Ασία, η Κυρά Σαρακοστή δεν ήταν μόνο χάρτινη. Συχνά οι νοικοκυρές τη ζύμωναν με αλεύρι, αλάτι και νερό (αζύμωτο ψωμί).
Μορφή: Απεικονιζόταν ως καλόγρια με σταυρωμένα χέρια (λόγω προσευχής), χωρίς στόμα (για να μην “τρώει” τις λιχουδιές της νηστείας) και με έναν σταυρό στο κεφάλι.
Τα 7 Πόδια: Είχε επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι, μετρώντας αντίστροφα τις εβδομάδες μέχρι τη Λαμπρή.
Το έθιμο του Κρυμμένου Ποδιού: Το τελευταίο πόδι, που κοβόταν το Μεγάλο Σάββατο, το έκρυβαν συχνά μέσα σε ένα ξερό σύκο, ένα καρύδι ή στο ψωμί (λαγάνα). Όποιος το έβρισκε, θεωρούνταν τυχερός και γουρλής για την επόμενη χρονιά.
Παραλλαγές: Σε ορισμένες περιοχές της Μικράς Ασίας, η Κυρά Σαρακοστή ήταν πάνινη και γεμισμένη με πούπουλα, ενώ στον Πόντο υπήρχαν παραλλαγές του εθίμου.
Τραγούδι:
Το έθιμο συνοδευόταν από τραγούδια, όπως το “Τώρα ‘ν’ Αγιά Σαρακοστή” που είναι γνωστό στη μικρασιατική παράδοση.
Το έθιμο αυτό λειτούργησε ως ημερολόγιο αλλά και ως εκπαιδευτικό μέσο για τη νηστεία, και μεταφέρθηκε με τους πρόσφυγες στην Ελλάδα μετά το 1922, διατηρώντας τη σημασία του.