Φωτογραφίες και σχόλια από την πενθήμερη(5ημ) προσκυνηματική εκδρομή στη Μικρασία από 31 Ιουλ.-04 Αυγ.2026.
Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026,επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των Βουρλιωτών προγόνων μας,θυμάτων της Μικρασιατικής Τραγωδίας.
07/08/2026
Ο τελευταίος Δεκαπενταύγουστος στα Βουρλά της Ερυθραίας.
17/08/2026Παρασκευή 31 Ιουλίου.Αναχώρηση απ΄το λιμάνι του Πειραιά.
Σάββατο 01 Αυγούστου 2026.
Χίος και μετά 45 λεπτά Τσεσμές,Μπήκαμε στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε.
Αλάτσατα,Σκάλα των Βουρλών,Σμύρνη Κατιφέ Καλέ και στη συνέχεια στο ξενοδοχείο όπου και διανυκτερεύσαμε.
Μετά το φαγητό πήγαμε στην Αγία Φωτεινή,στο Ελληνικό Προξενείο και περπατήσαμε στη μαρτυρική παραλία της Σμύρνης.
Μοσχονήσια,μπροστά από τον Ιερό Ναό του Ταξιάρχη.
Ο Ιερός Ναός του Ταξιάρχη (Αρχαγγέλου Μιχαήλ/Ταξιάρχου) στα Μοσχονήσια (Cunda) της Μικράς Ασίας είναι ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός του 1873, ο οποίος έχει αναπαλαιωθεί και λειτουργεί σήμερα ως πολιτιστικός χώρος και μουσείο απέναντι από το Αϊβαλί.
Α’ι’βαλί.
Το Şeytanın Kahvesi (το Καφενείο του Σατανά) βρίσκεται στην παλιά πόλη του Αϊβαλιού. Είναι ένα ιστορικό, παραδοσιακό καφενείο. Πήρε το όνομά του από τον παππού της οικογένειας που είχε το παρατσούκλι «Σατανάς» και καταγόταν από τη Λέσβο.
Επιστροφή στη Σμύρνη,φαγητό και ξανά στη παραλία.Προς το Κονάκι και το Ρολό’ι’ απόψε.
Στη συνέχεια μιά βόλτα στην Αγ.Παρασκευή (Κιοστε) και μετά Τσεσμέ, όπου στον ελεύθερο χρόνο που είχαμε κάναμε επίσκεψη στο ναό του Αγίου Χαράλαμπου που σήμερα είναι εκθεσιακός χώρος,περπατήσαμε στα σοκάκια και κάποιοι ανεβήκαμε στο κάστρο .
Το απόγευμα αναχωρήσαμε για Χίο,περπατήσαμε στη καστροπολιτεία,κάναμε τα τελευταία ψώνια και αργά το βράδυ επιβιβασθήκαμε στο πλοίο με προορισμό μας τον Πειραιά.
Το Κάστρο της Χίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της πόλης της Χίου και έχει έκταση περίπου 180.000 τ.μ.. Το Κάστρο περιλαμβάνει κατοικημένη περιοχή, η οποία περικλείεται από πέτρινα τείχη, τα οποία αποσκοπούσαν στην προστασία του πληθυσμού από ναυτικές επιθέσεις και πολιορκίες.
Τα τείχη του χωρίζονται σε χερσαία και επιθαλάσσια, σχηματίζοντας ένα ακανόνιστο πεντάγωνο όπου ισχυροί προμαχώνες δεσπόζουν κατά μήκος των τειχών, οκτώ από τους εννέα συνολικά σώζονται, άλλοι σε πολύ καλή κατάσταση και άλλοι όχι. Μέρος της ανατολικής πλευράς των τειχών δεν σώζεται σήμερα. Tα χερσαία τείχη περιέβαλλε τάφρος, δημιουργώντας ένα τεχνητό νησί και συμβάλλοντας έτσι στην καλύτερη άμυνα του Κάστρου. Σήμερα η τάφρος έχει αποστραγγισθεί και επιχωματωθεί. Το Κάστρο είχε τρεις εισόδους, την κύρια είσοδο-πύλη, την ονομαζόμενη «Πόρτα Μαγγιόρε» (Porta Maggiore), τη Δυτική Πύλη («Επάνω Πορτέλλο») και τη Θαλασσινή Πύλη (Porta di Marina), η οποία σήμερα δεν σώζεται.Στο εσωτερικό του Κάστρου, εκτός από μνημεία διαφορετικών εποχών, σώζεται ένας ζώντανος οικισμός με αδιάσπαστη συνέχεια μέσα στους αιώνες, που σήμερα αριθμεί 650 περίπου κατοίκους.
Αποβίβαση, τέλος της εκδρομής με πλούσιες πνευματικές εμπειρίες και αναμνήσεις.
Γιατί όπως πάντα γιά εμάς, η εκδρομή μας είναι χατζηλίκι κι όχι αναψυχή…… Είναι κουραστική, με πυκνό πρόγραμμα και εντάσεις. Χρειάζεται πολλή αντοχή κι ακόμη πιο πολύ κέφι. Απαιτείται μεγάλη ευαισθησία εκ μέρους του επισκέπτη-προσκυνητή, για να δει με άλλη προσέγγιση και με τα μάτια της ψυχής του το χώρο της Πατρίδας κι όχι με τη συνήθη αδιαφορία ή την καταναλωτική μανία του Έλληνα τουρίστα.
Με τούτο το σκεπτικό οργανώθηκε αυτό το ταξίδι σε μια χώρα που προσφέρει μοναδικές εμπειρίες και μιλά στην καρδιά του Έλληνα, όπου τα μνημεία, παλιά και νεότερα, από τους ναούς και τα τείχη των αρχαίων πόλεων ως τις εκκλησιές, τα σπίτια, τα σχολειά και τα χτήματα των γονιών και των παππούδων μας είναι εκεί και μας καρτερούν.Μόνο οι άνθρωποί μας λείπουν πια από τον τόπο, μα θα τους αναπληρώσουμε εμείς, ανακαλώντας στη μνήμη «τους ευλογημένους ανθρώπους της Ανατολής» και κάθε Μικρασιάτη που κουβαλάμε εντός μας.Περπατώντας στις εξοχές ή στα σοκάκια των Βουρλών και των τριγυρινών χωριών, βαδίζουμε στο χώρο και την ιστορία του, πάνω στα προγονικά μας χνάρια, από το νωχελικό Γκιούλμπαξε και τα αμμουδερά εγγλεζονησιώτικα ακρογιάλια ίσαμε τους απέραντους αμπελώνες και τους πολύβουους μαχαλάδες του Βουρλά. Το λιμανάκι της Σκάλας και οι κλαζομενιακές σαρκοφάγοι, οι βουρλιώτικοι κουλάδες με τις χρυσοφόρες κουρμούλες της σταφίδας, οι λόφοι της άφαντης πολιτείας και τα απέραντα τιμάρια της βυζαντινής οικογένειας των Βρουλάδων, τα λεσπέρικα σπίτια και τα αρχοντικά των φατόρων, ο Άη-Γιώργης ο Αρφανός κι η Βρυσάρα του Σιραμαχαλά θα μας πουν την ιστορία τους, από τα βάθη της ελληνικής αρχαιότητας μέχρι εκείνη την αξημέρωτη Κυριακή της 4ης Σεπτεμβρίου 1922, όταν το φως παραχώρησε τη θέση του στο έρεβος και πάγωσαν τα γέλια των κοριτσιών στα μάτια της θαυματουργής Παναγιάς της Βουρλιώτισσας.